2004: oι Sigmatropic από τη σκοπιά των MME

Από την πρώτη κριτική του Rolling Stone μέχρι την εμφάνιση των Sigmatropic στη συναυλία με τον Nick Cave και τους Bad Seeds σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, το 2004 ήταν μια συναρπαστική χρονιά. Τί είπαν για τις συναυλίες με την Pinkie Maclure, τον Jim Sclavunos και την Carla Torgerson, καθώς και η συνεργασία στο σόλο άλμπουμ της τελευταίας. Όλα μέσα από το φακό των ΜΜΕ.

Θα ήταν μέγιστη ανακρίβεια αν κάποιος ισχυριζόταν ότι δεν έτυχε της προσοχής που ίσως περιμέναμε. Θα εστιάσουμε περισσότερο στον ξένο Τύπο που μέσα στο 2004 παρουσίασε και έκρινε το δίσκο Sixteen Haiku and Other Stories ανάμεσα σε άλλες αναρίθμητες και συχνά πολύ σημαντικές κυκλοφορίες. Το 2004 ήταν μια εξαιρετική χρονιά. Τις πιο πολλές αναφορές και το περισσότερο ενδιαφέρον στα Sixteen Haiku απέσπασε (όπως ήταν φυσικό) η πληθώρα των συμμετοχών (σε πολλά κείμενα φαίνεται να μη πιστεύουν όλο αυτό το γαλαξία σε ένα μόνο δίσκο). Η Cat Power και ο Robert Wyatt στα δύο πιο ακραία σημεία του φάσματος φαίνεται ότι απετέλεσαν για τους περισσότερους την αιχμή του δόρατος στο project. Πολλοί φάνηκαν ιδιαίτερα ενημερωμένοι για την προϊστορία των Sigmatropic, ακόμη και το όνομα των Hum αναφέρθηκε, το συγκρότημα που ξεκίνησε ο Άκης Μπογιατζής με δυο άλλους Αμερικανούς μουσικούς στο Champaign-Urbana των ΗΠΑ.

Τι μαθαίνουμε από όλη αυτή την ιστορία: συνέτρεξαν κάποιοι λόγοι για να σκύψουν επάνω στο όνομα Sigmatropic άνθρωποι που είναι συνηθισμένοι να θεωρούν ονόματα σαν τους REM, τους Radiohead, ή τους U2 ως τους συνήθεις εκπροσώπους μιας κουλτούρας δικής τους. Οι άνθρωποι αυτοί, δεν δίστασαν να περιλάβουν ως σημαντικό σημείο της μουσικής προσφοράς του 2003-2004 και το CD Sixteen Haiku and Other Stories, παρ΄ ότι έχει το ένα της (τουλάχιστον) πόδι σε μια ξένη για αυτούς κουλτούρα. Παρ΄ ότι η ελληνικής ταυτότητας μουσική προσφορά συνήθως έχει για αυτούς ένα «διαφορετικό» χαρακτήρα, συχνά ακατανόητο, έως και απωθητικό.

Από την άλλη πλευρά, στην Ελλάδα είχαμε μια αντιφατική στάση από τα ΜΜΕ. Ενώ τα σπουδαιότερα μουσικά και μη έντυπα αγκάλιασαν το δίσκο, ενώ μερικά μάλιστα τον συμπεριέλαβαν στους απολογισμούς τους ανάμεσα στους καλύτερους της χρονιάς (2003), όταν ήρθε η στιγμή για μερικά από αυτά να δουν πιο συγκριτικά το μουσικό ζήτημα, τα «ξέχασαν» όλα. Σε τρία τουλάχιστον έγκυρα έντυπα (δυο μουσικά και μια ευρείας κυκλοφορίας Κυριακάτικη εφημερίδα) υπήρχε συνέντευξη του Robert Wyatt (με αφορμή το εκπληκτικό του CD Cuckooland), χωρίς να υπάρχει έστω και μια ερώτηση, έστω και μια αναφορά για τη συμμετοχή του στα Sixteen Haiku που κυκλοφόρησαν σχεδόν ταυτόχρονα! Φυσικά υπήρξαν ενστάσεις από αναγνώστες, ενώ σε κάποια περίπτωση ακολούθησε και (απολογητικού χαρακτήρα) απάντηση από τον συντάκτη. Δεν μπορούμε να φανταστούμε τι θα σκεφτόταν ο ίδιος ο Wyatt, όταν οι ίδιοι οι Έλληνες δεν θεώρησαν ως άξια λόγου τη συμμετοχή του σε ένα ελληνικό project, ώστε να μη ζητήσουν έστω ένα απλό σχόλιο για αυτό. Μερικούς μήνες αργότερα, το «σνομπίστικο» Uncut στη  κριτική του στο δίσκο της Carla Torgerson, αναφέρεται και στη συμμετοχή της στο «excellent» Sixteen Haiku.

Από τις κριτικές και παρουσιάσεις στα διεθνή έντυπα έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς πώς αντιμετωπίστηκε από τους ξένους ένα τέτοιο (δυσνόητο για πολλούς) project.

Διαλέγουμε  τα σχόλια που μας έκαναν μεγαλύτερη εντύπωση

·      Cat Power, Boyatzis go Greek.

·      Literate / Eccentric / Brittle / Intimate / Soft / Laid-Back/ Mellow / Cerebral / Sensual / Earthy / Trippy / Quirky /Tense / Anxious  / Wry / Druggy / Fractured / Uncompromising

·      A haunting listen, one you’ll be glad you made the time for.

·      Exotic, peaceful, mystical, and educational, Sigmatropic landed a deal with some poems by the late Greek Nobel Laureate George Seferis

·      (…) some very Craig Armstrong film-soundtrack music, and Robert Wyatt doing his fragile non-singing thing.

·      Of related interest: Disposable Heroes of Hiphoprisy and William Burroughs’ Spare Ass Annie and Other Tales.

·       This is quite possibly the most beautiful recording I’ve ever heard.

·      Haiku d'Etat.

·      Really a fine release and more than a successful translation of Seferis' words into song.

·      In fact, the latter's [Howe Gelb] lazy, guttural diction fits both verse and music so well it almost seems that "This Human Body" was written for him.

·      Jump in, this here's the best music hour of the fresh year.

·      With ’16 Haiku and other Stories’ Sigmatropic have created a wonderfully sublime journey through life as seen by another, a thoroughly enthralling and engaging trip which is thoroughly recommended you should take sooner rather than later.

·      The otherworldly arrangements -- forged through a combination of guitars, violin, glockenspiel, cello, Celtic harp, synths and keyboards -- create a kind of cosmic brew, sometimes churning, mostly free-floating.

·      Breezy Mediterranean flavoured beats with ice-chilled electronica

·      Bijoux de brièveté

·      Stunning

·      The arrangements are evocative and intricate, and the power of these tiny perfect poems is staggering.

·      16 Haiku and Other Stories is definitely a case in which too many cooks have not spoiled the stew.

·      a kind of post-rock version of the This Mortal Coil project.

·      The concept isn't new, but it is taken to the highest levels maginable
on 16 Haiku & Other Stories. It's simply an amazing album.

Δείτε όλες τις κριτικές (αρχείο pdf)

Ελληνικά ΜΜΕ

Διεθνή ΜΜΕ

Από την άλλη πλευρά, ο Μάνος Μπούρας στο www.avopolis.gr γράφει "Οι Sigmatropic πάλι ήταν όπως πάντα σπουδαίοι! Πρόκειται για μια μπάντα που σε κάνει να αισθάνεσαι περήφανος για τα όσα μπορούν να κάνουν οι εγχώριες μπάντες, με εντελώς δική τους ηχητική προσωπικότητα και αναφορές που οι ξένοι συνάδελφοί τους ούτε που μπορούν να αγγίξουν. Έπαιξαν κυρίως κομμάτια από την αγγλόφωνη έκδοση του άλμπουμ τους «16 Χαϊκού Και Άλλες Ιστορίες» - ένα μόνο στα ελληνικά, και κακώς κατά την ταπεινή μας γνώμη, θα έπρεπε μάλλον να επιδείξουν περισσότερο την αρχική τους σύλληψη για το δίσκο, και στο κάτω κάτω στην Αθήνα έπαιζαν, όχι στο εξωτερικό! (…) Γενικά ικανοποίησαν το ακροατήριο που είχε αρχίσει να γίνεται πυκνότερο εκείνη την ώρα, και είναι καλό που τους δόθηκε η ευκαιρία να ακουστούν από περισσότερους ανθρώπους με τον τρόπο αυτό, αν και μάλλον το μέγεθος του χώρου δεν τους ταίριαζε, η μουσική τους ικανοποιεί περισσότερο όταν έρθεις σε περισσότερο άμεση επαφή μαζί της, και οι μικροί χώροι βοηθούν σ’ αυτό."

Οι οπτικές σκοπιές μπορούν να διαφέρουν. Ο αναγνώστης φυσικά κρίνει, ειδικά αν έχει και τη δική του άποψη ως αυτόπτη μάρτυρα.